Φαντάσου η ζωή μας ν’ απέχει, από τ’ όνειρο μόνο μια ευχή

Κάθε μέρα ξεκινάει με έναν μεγάλο αναστεναγμό.

Και τελειώνει με ένα ανείπωτο κενό.

Οι μέρες και οι νύχτες εναλλάσσονται χωρίς ουσιαστική διαφορά. Όλα έχουν φιλτραριστεί με ένα θολό υπόλευκο σύννεφο. Δεν μπορείς να διακρίνεις πότε είσαι στο όνειρο μέσα χαμένος και πότε καλπάζεις πάνω σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Όλα μπερδεμένα και ανάκατα, ένα κουβάρι από λέξεις και εικόνες. Κανένα συναίσθημα, παρά μόνο κενό. Καμία αίσθηση, λες και οι πέντε τους στέρεψαν. Σώπασαν.

Εάν τώρα είναι η ευκαιρία σου να πάρεις της ζωή στα χέρια σου και να πας μπροστά˙ να τρέξεις κόντρα στον άνεμο και να αρχίσεις να ζεις˙ τότε τι σε κρατάει?

Πλέον δεν περιμένεις κάτι. Οι αναμονές σταμάτησαν (ίσως το ίδιο και οι προσδοκίες και τα όνειρα? Μα όνειρα έκανες πάντα.). Τώρα, άρα, πρέπει να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Δεν περιμένεις κάτι. Δημιουργείς ξανά από την αρχή. Ξανά, σιγά –σιγά. Σκέψου. Τι σου αρέσει να κάνεις? Τι θες να δεις? Πως θες να περνάς το χρόνο σου?

Ξεκίνα.

Οι αναμονές σταμάτησαν.

«Απ’ αυτή τη μικρή χαραμάδα, φαντάσου να μπαίνει ένα φως, φαντάσου στου νου τη λιακάδα, να ξαπλώνει ο κόσμος αλλιώς, Φαντάσου μια ελπίδα ν’ αντέχει, στον πόλεμο στην απειλή,

φαντάσου η ζωή μου ν’ απέχει, από τ’ όνειρο μόνο μια ευχή»

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s