Et tous les mots expirent…

photo (6)

Κάποτε, θυμάμαι, γέμιζα τετράδια ολόκληρα με τις σκέψεις μου. Γέμιζαν οι σελίδες, με σκέψεις, στίχους, συναισθήματα. Όλα ατελείωτα. Και όταν δεν είχα μαζί τα τετράδια εκείνα που εμπιστευόμουν τις πιο κρυφές μου σκέψεις, τα έγραφα πάνω σε χαρτοπετσέτες, σε μικρά χαρτάκια, σε ότι έβρισκα εύκαιρο. Γιατί ήταν τέτοια η λαχτάρα να αποτυπώσω με λέξεις αυτά που ζούσαν μέσα μου.

Τώρα πια, τα τετράδια αντικατέστησε η οθόνη του υπολογιστή. Μια λευκή οθόνη και ένα πληκτρολόγιο που αδημονεί να χτυπήσουν ρυθμικά τα πλήκτρα του. Αντί να γεμίζω τετράδια και μετά να τα καταχωνιάζω όπου βρω, αρχειοθετώ τα διάφορα documents και drafts σε φακέλους, τα αποθηκεύω σε usb και ελπίζω κάποτε να τα κάνω βιβλίο?!

Αν με ρωτάς, ακόμα προτιμώ να βλέπω τις λέξεις μπροστά μου γραμμένες με μελάνι. Γιατί ακόμα πιστεύω στο κλασσικό. Αυτό δεν αλλάζει, όσο μπροστά και εάν προχωρήσεις, πάντα εκτιμάς τις κλασσικές αξίες στη ζωή. Όπως πάντα μου άρεσε, οι φίλοι μου, όταν ταξιδεύουν, να μου στέλνουν κάρτες, ναι αυτές τις τουριστικές, με το ταχυδρομείο!

Νομίζω ότι αποτελεί μία νότα ρομαντισμού στην καθημερινότητα του ρεαλισμού μου. Και δεν το λέω νοσταλγικά. Πιο πολύ σαν μια μικρή ιδιορρυθμία. Έτσι, για να πηγαίνεις και λίγο αντίθετα στο ρεύμα. 😉

Και είναι πάντοτε ωραίο, να ανατρέχεις σε παλιά κείμενα, να θυμάσαι ξεχασμένα συναισθήματα, να αναβιώνεις στη μνήμη σου καταστάσεις και διαλόγους. Και να αισθάνεσαι δικαιωμένος με τις επιλογές που έκανες και έφτασες μέχρι εδώ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s