Για πόσο καιρό ακόμα θα παραμένεις κολλημένη;

Όλα αυτά που σκέφτεσαι, όλα αυτά τα σενάρια που πλάθεις στο μυαλό σου, δεν έχουν καμία απολύτως σημασία, αφού αυτός για τον οποίο τα σκέφτεσαι, δε βρίσκεται ξαπλωμένος πλάι σου. Δε μοιράζεται το ίδιο κρεβάτι. Δε μοιράζεται καν το ίδιο ουρανό.

Είναι, σαν να μη σημαίνουν τίποτα. Λαμβάνουν χώρα σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε έναν άλλο χωροχρόνο, όπου εσύ και αυτός, θα έπρεπε να είστε μαζί.

Ξύπνα, κοριτσάκι μου! Φτάνουν τα όνειρα. Δε βλέπεις; Η ζωή τρέχει μπροστά σου. Συνεχίζεται. Και τίποτε και κανείς δεν μπορεί να αναχαιτίσει την πορεία που έχει ήδη πάρει.

Ακόμα και αν η αγκαλιά σου άδειασε. Ακόμα και αν δεν έχεις με ποιον να μοιραστείς εκείνο το χαζό αστείο που κάποτε λέγατε μαζί και γελούσατε σαν να μην υπάρχει αύριο, δεν πειράζει.

Εσύ κοίτα μπροστά, μάζεψε τα κομμάτια σου, φόρεσε το πιο όμορφο χαμόγελό σου και ένα κόκκινο κραγιόν και ξεκίνα για να κατακτήσεις την επόμενη κορυφή.

Συζητούσαμε, πρόσφατα, με μία φίλη, που βάζεις τα όρια σε μία κατάσταση που δεν παρουσιάζει καμία απολύτως δυναμική πια.  Πότε σταματάς, σαν νοήμων ενήλικας, να αυτομαστιγώνεσαι και να υποβάλλεις τον εαυτό σου στα ατελείωτα μαρτύρια της αναμονής και της προσμονής;

Δημιουργούμε στο μυαλό μας προσδοκίες από καταστάσεις και γεγονότα που τα έχουμε λιγάκι συγκεχυμένα στο μυαλό μας. Τις ρουφάμε λαίμαργα, λες και διψάμε μέσα στην έρημο για λίγο νερό. Λες και δεν υπάρχει καμία άλλη πραγματικότητα.

Και οι προσδοκίες έρχονται και κρύβονται ύπουλα στα μηνύματα που έγραψες και ποτέ δεν έστειλες, γιατί δεν ήξερες, αν πρέπει και πως θα τα ερμηνεύσει. Στα ατελείωτα σενάρια που έχεις φτιάξεις στο μυαλό σου, που ας μη γελιόμαστε, έχεις υλικό για να γράψεις μία ερωτική κομεντί, δύο άρλεκιν και, ίσως, και μια καθημερινή σειρά.

Ταλαιπωρείς το μυαλό σου για κάτι που πιθανόν και να έχει τελειώσει. Ίσως και πριν καν αρχίσει. Αλλά όχι! Εσύ, σαν μορφωμένη και λογική κοπέλα, θες να το τραβήξεις από τα μαλλιά, γιατί πάντα κάτι άλλο πιστεύεις ότι συμβαίνει. Γιατί υπάρχει και εκείνη η μικρή, μα τόσο σημαντική λεπτομέρεια, που πάντα θα αγνοείς. Και που, τελικά, κάνει όλη τη διαφορά.

Μάθε να ξεχωρίζεις σε ποιες μάχες πρέπει να παλέψεις. Δε χρειάζεται να τις κερδίσεις όλες. Για την ακρίβεια, σε μερικές δε χρειάζεται καν να πάρεις μέρος.

Και μη βλέπεις την ήττα και τόσο αρνητικά. Δεν πρόκειται περί αυτού. Έχει να κάνει με το μάθημα που πήρες. Και εύχομαι να το έμαθες το μάθημά σου, ειδάλλως μόνο εσύ θα βγεις χαμένη.

Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο πεισμώνω για όλα εκείνα τα πράγματα που θέλω να καταφέρω, για μένα. Όχι, για να αποδείξω κάτι σε κάποιον. Όχι, αυτή είναι η δική μου η μάχη, το δικό μου ταξίδι και κανένας απολύτως δεν χρειάζεται να καταλάβει για ποιο λόγο το κάνω. Φτάνει που το ξέρω εγώ. Και το προσπαθώ.

Θα μου πεις και, σαφώς, μπορεί και να ‘χεις και δίκιο, ότι κανείς δεν ταξιδεύει μόνος του. Λάθος και πάλι, φίλε μου.

Σε κάθε σου ταξίδι γνωρίζεις και από κάποιον. Κανείς, όμως, δε σου υπόσχεται πως θα είναι μαζί σου για πάντα. Μπορεί να ξοδέψεις μήνες σε ένα νησί, χρόνια ολόκληρα. Πάντοτε, όμως, κάπου αλλού θα θελήσεις να πας. Ή κάπου αλλού θα σε βγάλει η θάλασσα. Λίγο πιο μακριά. Κάπου λίγο πιο όμορφα. Κάπου διαφορετικά.

Και αν βαριέσαι μόνος σου, μη στεναχωριέσαι. Σε κάποια διαδρομή, θα με πετύχεις. Και σου υπόσχομαι, πως θα είναι το πιο όμορφο ταξίδι που θα έχεις κάνει ποτέ.

Πρώτη δημοσίευση: Pillowfights.gr

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s